Ndizni dritat! Mos i fikni dritat! Përse qëndroni në errësirë si kuaj të vjedhur? 

Në errësirën natyrale siç është ajo e natës, edhe në netët e stërgjata të dimrit, në mos hëna, yjet, në mos yjet dritat e ndezura japin shenja jete. Ështe thjeshtë një ritual. Pas pak orësh qielli ndriçohet nga dielli, rrezet e tij arrijnë të ngrohin tokën dhe jeta vazhdon qetësisht.

Në të gjithë botën ndodh një dukuri e tillë. Në të gjithë botën egziston nata dhe dita (edhe atje ku mungojnë dritat elektrike). Mëndja e njeriut, sigurisht, i ka përmbledhur  në ditë, ditët në javë, javët në muaj, muajt në stinë, stinët në vite e kështu me rradhë… 

Po si është e mundur një gjë e tillë? Përse egziston nata dhe dita?

“Janë punët e Perëndisë” thoshte një i moshuar, kur të vegjëlit i drejtonin një pyetje të tillë. Janë punët e Zotit dhe mos u merrni me ta. Mos humbni kohën me lojra e me pyetje të kota. Shkoni e mësoni, bëni detyrat dhe lexoni. Lexoni sa më shumë, që të beheni të ditur. Kështu gëzoni prindërit dhe na mësoni edhe ne që nuk kemi shumë shkollë.

Vendi ynë ka nevojë për njerëz të ditur e të shkolluar.

Fëmijët e përqeshnin  prapa kurrizit. E quanin plak të rrjerrur nga trutë e kokës, plak zevzek dhe injorant. Njeri që nuk e njihte shkencën dhe nuk dinte të shuante kuriozitin e tyre.

Ishte një plak i papunë që e bezdisnin fëmijët kur luanin për një kohë të gjatë. Ishte i fiksuar me shkollën dhe me dritën. Në një moshë relativisht të madhe, kishte mësuar të shkruante dhe të lexonte. Urrente errësirën. Shtëpia e tij, atje në kodrinë, ngjasonte me një hidrocentral. Që me ditë, ndizte dritat në të gjithë shtëpinë. Jusifikohej duke thënë që Partia e mbajti fjalën e dhënë, komunizmi na nxori në dritë.

Shqiperia kishte dhe ka nevojë për drita. Prandaj: Ndizni dritat! Mos i fikni dritat! Përse qëndroni në errësirë si kuaj të vjedhur?  .

Ai urrente politikën. Por, në njërën dorë mbante gjithmonë gazeta të ndryshme dhe në tjetrën shtrëngonte një shkop të vjetër, kujtim nga babai që e kishin vrarë në luftën me gjermanët. Ishte i fiksuar me atë shkop ku mbeshteste trupin e tij të kërrusur nga pesha e viteve dhe puna e rëndë. Nuk e pranonte që tashmë ishte plakur.

Nuk e mbante veten për të tillë, por të tjerët thonin që ishte njeri i zgjuar. Jo më kot e kishin zgjedhur të parin e vëndit.

Shtëpia e tij nuk ishte kurrë bosh. Atje kishte gjithmonë vizita. Vizituesit duhet të qëndronin deri në mbrëmbje vonë, pasi ai priste me padurim momentin që ti ftonte miqtë, të dilnin në ballkonin e shtëpisë së tij. Ai mburrej para tyre, teksa me gishtin që i dridhej mundohej të numëronte dritat e ndezuara në qytetin e tij.

Prapa asaj drite - thoshte plaku: qëndron një doktorr, një avokat, një inxhinier, një mësues, një profesor, një gazetar... Prapa atyre dritave qëndrojnë “yjet” që do të ndriçojnë qiellin shqiptarë në netët e errëta. Qëndrojnë perlat e shoqërisë Shqiptare, qëndron e ardhmja e Kombit tonë.

-Thoshte ai: ndërsa zgurdëllonte sytë për të numëruar dritat edhe atje ku nuk ishin ndezur ende.

Sa herë që  marrë “rrugën e kthimit” më duket sikur dëgjoj zërin e tij të çjerrë nëpër rrugët ku ai dikurë kalonte. Zeri i tij përzihet me erën e ftohtë që më përplaset në trup dhe si një grusht hakmarrës dhe i pamëshirshëm, më rrok e më hedh tutje.

Kacavjerrem në xhamat e një dyqani me emrin “Italia”. Në dritëhije lexoj listën ë çmimeve marramëndëse. Ndalem tek etiketa e një kapeleje të rendomte e të shëmtuar ku shkruhej “Made in Turkey”. Dy djem, ndalin një makinë me targa TR, hapin derën dhe zbret një zonjushë me fustan të shkurtër, dy këmbë valëzonin ëmbël mbi takat e larta.

Tymi i gazit të makinës që vërsulet dhe kalon semaforin e kuq, më turbëllon shikimin. Dy gji të mrekullueshëm po më kërkonin një cigare dhe miqësisht po më ftonin për një xhiro.

Oh përdreq! Ishte, zonjusha që po më fliste.

Ngrihem. Ndez dy cigare.

Degjoj zërin e saj ndërsa larghohej në drejtim të kundërt. Kaloj rrugën, me sy kërkoj pishat e larta dhe lulishten ku dikur luaja me shokët. Një pallat i stërmadh më shuan ç’do kureshtje. Era e ftohtë, përzihet me shiun, kthehet një një furtunë kur zëri i plakut rikthehet të më torturojë përsëri.

Vë duart në kokë, mundohem që të mbyll veshët për të mos e dëgjuar. Por zëri i tij i ngjirrur më gërvisht edhe shpirtin ndërsa ulëret: “Ndizni dritat! Mos i fikni dritat! Përse qëndroni në errësire si kuaj të vjedhur?”

Dëgjoj zhurmën ë hapave të tij, nëpër rrugët që kaloj. Dëgjoj trokitjet e shkopit të tij  prapa çdo dere që është e mbyllur dhe i ka dritat e fikura. Njëllojë si atëherë kur ai bridhte lart e poshtë nga mëngjezi deri në darkë vonë.

Nëse dikur, dera ku ai trokiste, hapej, ose të paktën brënda shtëpisë një dritë ndizej, sot, ulërimat e tij duken sikur bien në veshë të shurdhër. Po me mua ç’ka? Përse më përsekuton me pyetje që nuk di t’ju jap një përgjigje?

Ku janë “yjet”? Ku janë perlat e shoqërisë Shqiptare? Ku kanë përfunduar ata fëmijë që dikur vraponin nëpër shtëpia për të bër detyrat dhe mbanin dritën ndezur deri natën vonë.

Ku janë ata “Yje” që  nuk lodheshin duke  lexuar, të shtyrë nga një etje të madhe për të mësuar. Ku janë? Ku kanë përfunduar? Me se merren? Përse vëndi është në errësirë? Ku janë “yjet”, që plakut i zgjasnin jetën kur i shikonte që studionin prapa dritave! Përse nuk i ndezin dritat? Përse këta njerëz qëndrojnë në errësirë si kuaj të vjedhur? Përse? Përse….? Përse kaq shumë errësirë?

Përse persëri Vendi im është në terr?

Oh, për atë Perëndi!

Çfar tmerri të shohësh Vendin të zvarritur nga njëra skëterrë në tjetrën! Oh zemër e bekuar mos më lër, mos pusho së rrahuri, ndonëse, jetojmë në një periudhë kohe jo të mirë. Në një situatë të pa imagjinuar kurrë më parë.

Një Zot (nëse egziston) është dëshmitarë, që ne jetojme në një realitet tepër të hidhur. Kur ne ëndërronim, meritonim lirinë dhe luftonim për demokraci, është ngritur një duhmë e zezë dhe ka mbështjellur Vendin në krahët e sajë me forcë. E zhvesh nga ajo bukuri që e karakterizon ngahera, e lë lakuriq, e lyen me katran dhe e braktis atje ku Bota mban sehir. Shqiperia ime, ndonëse relativisht e vogël, është një ndër vendet më të bukura që kam parë ndonjeherë.

Oh djall I mallkuar!

Oh Perëndi përse! Përse Shqipëria ime është kaq fatkeqe? Përse ngjan me një dasëm të çuditshme? “Aty ku nusja është pa dhëndërr, krejt e veshur me të zeza. Krushqit vijnë nga të katër anët, por dasmorët nuk vallëzojnë. Ata ulërasin. Klithmat e tyre ngjasojnë me një këngë, por në realitet, burra e gra janë në vaj”.

Ajo duhmë e zezë, me forcë, dhunon ëndërrat e të gjithëve, i’u helmon shpirtin deri në qelizën e fundit. Grabit hapurazi dhe pa pikë mëshire edhe shpresat e atyre pak njerëzve që kanë akoma një lidhje me Perëndinë, duke ju futur të ligën deri në kockë.

Vendi është në errësirë.

Errësirë. Kudo që të shkosh errësirë, sepse “Yjet” që plaku adhuronte aq shumë janë larguar. Kanë arritur në vende të huaja, ndricojnë një pjesë qielli që nuk i përket Vendit të tyre. Janë të hidhëruar, janë të lënduar, janë të zhgënjyer, nga ajo dasëm e shpifur dhe perverse që vazhdon të celebrohet në Vendin e tyre. Ata urrejnë errësirën, kanë nevojë për dritë për të jetuar, kanë nevojë për liri për të ushqyer shiprtin e tyre që urren izolimin.

Të tjerët janë strukur diku, për ti shpëtuar verberimit, për të shmangur injorimin dhe skllavizmin e mëndjes së tyre, nga kjo natë vrasëse që ka mbuluar Vendin.

Jo vetëm “Yjet” por edhe një pjesë e mire e njerëzve kanë marrë arratinë në të katër anët e botës. Duke lënë vëndin në duart e çakejve, të hajdutëve dhe të lugjetërve që po coptojnë, po plaçkisin dhe kanë zënë diellin duke lënë popullin në errësirë.

Por le të mos harrojmë e t’ju kujtojmë të ligëve që jo të gjitha “Yjet” kanë frikë. Kur ka qënë e nevojshme ata kanë vërtetuar që nuk trëmben nga çensurat e një sistemi të sëmure, krijuar nga mëndja djallëzore e pushtetarëve matrapazë që shesin interesat e popullit.

Ata janë të armatosur. Kanë një armë të vetme. Zotërojnë atë armë që prej shekujsh rrëzohen sisteme të hekurta.

Tipik ai i komunizmit Shqiptarë, i ndërtuar nga njerëz që lundronin në ujëra të qelbura nga morali i tyre i ndyrë. Arma çudibërëse, është “PENA” e tyre që hedh në letra mendimet e mëndjeve të ndritura dhe bën botën të dridhet duke thyer çdo lloj korrnize dhe çrrënjos ç’do lloj sistemi autoritar.

Dikush është më i guximshëm, nuk dorzohet kacavjerret nëpër petkun e zi të natës dhe ngjitet deri në majën më të lartë. Ndez një dritë dhe fton të tjerët ta ndjekin. Ka nevoje për mbështetje, ka nevojë për ndihmë. I vetmuar nuk ja del dot.

“Me një lule nuk vjen pranvera” - thoshte plaku që urrente errësirën. Ndodh që “yjet” të fshihen nga errësira e natës por herët a vonë ata zgjohen nga zhurma e thirrjeve të dëshperuara të plakut “Ndizni dritat! Mos i fikni dritat! Përse qëndroni në errësirë si kuaj të vjedhur?” Ata, edhe larg Vendit ndriçojnë, kominikojnë me njëri-tjetrin, ruajnë ndjenjën e atëdhetarizmit. Ndaj duan, duhet ti kthejnë Shqipërisë së tyre atë ritualin e thjeshtë.

Ata.

Vetëm ata, munden të bëjnë të mundur që qielli natën të mos shëmtohet dhe vëndi të mos dorëzohet në duart e fëlliqura të çakejëve, të hajdutërve e të lugjetërve. Mund të bëjnë të mundur që njerëzit natën të flenë të qetë dhe të zgjohen në mëngjez, ndërsa qielli nis të ndriçohet përsëri nga dielli. Rrezet e tij të arrijnë të ngrohin tokën dhe jeta të vazhdojë qetësisht dhe në mënyrë natyrale.

Atëherë.

Vetëm atëherë Plaku që urrente errësirën do të mund të prehet i qetë, atje, ku dritat elektike të ndezura nuk i duhen më. Por që ka nevojë për dritën e diellit që të rriten lulet në livadhin e kodrinës ku ka zgjedhur banesën e tij të fundit.

Milano: 2011-01-16

Shkruar nga: Janni LuanCajku

Janni Luan Cajku

All Rights Reserved.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

La redazione ha ritenuto di non moderare preventivamente i commenti dei lettori. Precisa che gli unici proprietari e responsabili dei commenti sono gli autori degli stessi e che in nessun caso opinionet.net  potrà essere ritenuto responsabile per eventuali commenti lesivi di diritti di terzi.

La redazione tiene a precisare che non sono consentiti, e verranno immediatamente rimossi:
- messaggi non concernenti il tema dell'articolo 
- messaggi offensivi nei confronti di chiunque 
- messaggi con contenuto razzista o sessista 
- messaggi il cui contenuto costituisca una violazione delle leggi
vigenti (istigazione a delinquere o alla violenza, diffamazione, ecc.)

Ogni abuso sarà reso noto agli ufficiali giudicanti.

Grazie per la vostra attenzione e buona permanenza nelle pagine di opinion@

 LA REDAZIONE